دست بگـشا به دعـایی ز دعـای عرفه            بـده خود را تو صفـایی ز دعای عرفه

بندگی کن تو درین  بارِکْ لی فی قَدَرِک            بـشـنـوی تا که نـدایی ز دعـای عـرفـه

عطش بندگی‌ات را برسان سوی یقـین            تـا رسـد آب بـقـایـی ز دعــای عـرفـه

دیـده وا کن به سوی  لـِلـدَّعواتِ سامِع            مـی‌رسـد بـاز نـوایـی ز دعـای عـرفـه

هر زمان صورت خود را بگذاری بر خاک            آیـد از عـشـق صـدایی ز دعـای عرفه

ای دل خـسـته و بـیـمـار! بـیا جانب او            تـا بـیـابـی تـو دوایی ز دعـای عــرفـه

غـرق تطهـیر شوید از کـلماتش یـاران            می‌تـوان بـرد عـطـایـی ز دعای عرفه

تا رسـیـدم بـه مـضامـین فَـلاٰ تَـبْـتَـلِـنـی            داشـتـم حـال و هـوایی ز دعـای عرفه

پا مکـش هیچ ز درگـاه عـبادت ای دل            نیـست نـومـیـد گـدایی ز دعـای عـرفه

هر که اندازۀ وسع‌اش به سراپردۀ نور            می‌بـرد قـدر و بـهـایی ز دعـای عرفه

اشـک مـا تـرجـمـۀ راٰحِـمُ کُـلِّ ضـارِع            دارد از نـور جـلایـی ز دعـای عـرفـه

دل من، این دل من با نـفـس یـاربّ‌اش            برده هر لحـظه ضیایی ز دعای عرفه

برسـان دیـدۀ دل را به نهـانخانۀ اشک            بطلـب کـرب و بـلایی ز دعـای عـرفه

همچو "یاسر" به سر دوش گرفتم یاران            در همین عرصه لوایی ز دعای عرفه